Tragovi

03.12.1753.

Martin Parčetić, prvi veliki birov iliti veliki sudija, glavna ličnost Sombora na proglašenju slobodnim i kraljevskim gradom, njegova supruga Ogla rođ. Čuvardić, te deca Antun i Josip, dobili su plemićki list i grbovnicu, koja će sledeće godine, 30. oktobra biti potvrđena i na skupštini Bačke županije, kada je ova titula upisana u spisak plemića županije. Martin će još 1780. biti član Unutrašnjeg senata somborskog jer je biranje u njegovo članstvo bilo doživotno, a da je imao dostojno potomstvo potvrđuje unuk mu istoga imena postavši plemić u sremskoj županiji 17. novembra 1812. godine.

05.12.1930.

Preminula je Terezija Kulundžić, udova poč. Semza Stevana, veleposednika somborskog, čime je počeo da teče rok za korišćenje sredstava, koja bi se dobila prodajom 541 jutara zemlje, za gradnju somborske bolnice. Naime, testamentom sačinjenom

10.09.1914.

uslovljeno je da najkasnije u roku od pet godina od njezine smrti mora da se izgradi bolnica, u protivnom, sredstva idu u korist Mađarske akademije nauka i umetnosti u Budimpešti. U svemu ne bi bilo problema da u međuvremenu nije vršena agrarna reforma kojom je zemljište grada bilo nadeljivano agrarnim interesentima. Ipak, rešenje je nađeno prodajom zemljišta u staromoravičkom ataru i Sombor je 1935. dobio preko potrebnu Semzinu bolnicu, čime je ispoštovana poslednja želja ostavioca.

05.12.1938.

U Somboru je rođen RADIVOJ KORAĆ, legenda jugoslovenske i evropske košarke. Sa OKK “Beograd” osvojio je četiri titule državnog prvaka, a on je na pet bio najbolji strelac, dok je u Kupu šampiona švedskom “Alsviku” ubacio 99 koševa na jednoj utakmici. Plavi dres je oblačio 157 puta, da bi na prvenstvima Evrope tri puta bio najbolji strelac. Učesnik je dve Olimpijade; u Tokiju i Siudad Meksiku i sa ove druge je doneo srebrnu medalju. Igrao je i za “Standard” iz Liježa i “Rekoar” iz Vićence. Bio je apsolvent Ekonomskog fakulteta u Beogradu. Poginuo je u sudaru automobila koji je sam vozio, kod sela Semizovac u Bosni, 2. juna 1969. godine. U znak sećanja na njegovu igračku i ljudsku veličinu, FIBA je ustanovila evropski kup “Radivoj Korać”.

06.12.1763

Ugarski kralj Žigmond vraća Cobor Janošu posed Coborsentmihalj. Zanimljivo je da je taj isti posed kralj Coborima oduzeo iste godine zbog njihove neposlušnosti i darivao ih svome pristaši Silađi Laslu. Međutim, kako su Cobori za kratko vreme uspeli da izglade odnose sa kraljem i povrate njegovu milost i poverenje, to je došlo do povraćaja ovog poseda u njihovo vlasništvo, tako da ispada da je ovo uzimanje-davanje više bila opomena za nauk, ne samo Coborima nego i ostalim velikašima, kakve će posledice snositi ukoliko izgube kraljevu naklonost.

06.12.1936.

U Somboru je osnovano HRVATSKO KULTURNO DRUŠTVO “MIROLJUB” na sednici kojom je konačno razrešena duže trajuća podeljenost u okvirima “Bunjevačkog kola” osnovanog 1923. Osnivačka skupština novog Društva je održana u domu sv. Cecilije, a prvo stanište će mu biti u zgradi do kasarne na Vencu Radomira Putnika. Za manje od tri meseca prilozina članova će kupiti zgradu na današnjoj živinskoj pijaci, koju će 1948. menjati za današnje prostorije, kada menja ime u Hrvatski prosvjetni dom, a već sledeće u Kulturno umjetničko društvo “Vladimir Nazor”, koje i danas nosi. Visoki dometi brojnih aktivnosti krase Društvo od samog osnivanja, sa napomenom da mu je rad bio zabranjen u toku Drugog svetskog rata.

09.12.1803.

Austrijski car Franc II objavljuje da “na osnovu vernosti i korisne službe plemića i saposednika u Nemeš Militiču”: Ivan Cintula, Simenon Pijuković i njegovi sinovi, Petar Alaga i Ištvan Hajnal i njihovi bliži muški članovi porodice, te Laslo Pal, Jožef Zorad, Đerđ Berko, Josip Ivanić, Jožef Kočiš, Laslo Litvai, Đerđ Maćuš, Mikloš Doža, Jožef Nađ, Jožef Horvat, Adalbert Odri, Andraš Molnar, Pal Bagi, Ištvan Černuš, Mikloš Kanjo, Đerđ Kunsabo, Ištvan Lacko, Mihalj Alfeldi, Mihalj Burza, Ištvan Kermendi, Janoš Radič, Jakov Mandić, Adam Barašević, Janoš Klinovski, Mihailo Marković, Petar Knezi, drukčije Simenović, Benedikt Vidaković, drukčije Delić, Grgo Vujević, Janoš Bajči, Adalbert Ivanović, Ivan Kaić, njima celi Nemeš Militič, koji su oni kao plemići, kao pustaru naselili i u selo pretvorili, a do sada ugovorom držali pod zakup od Mađarske komore, predaje se u trajno vlasništvo, uz obavezu da uplate u državni erar 40.000 forinti i da predaju obećanih po 1.000 požunskih merova raži i ječma; 1.000 rifova platna; da daju 10 vojnih regruta i 10 konja za vojnu službu…a sa selom u vlasništvo dobijaju oranice, livade, šumu, mlinove, gostionice, mesare… i da sve to nasledi njihovo muško potomstvo, koje će imati i pravo pokroviteljstva nad crkvom.