01.01. - 07.01.

08.01. - 14.01.

21.11.1830.

U Somboru je rođen NIKOLA Đ. VUKIĆEVIĆ, koji završivši filozofiju u Pešti dolazi u Učiteljsku školu somborsku u kojoj je od 1853-1903; prvih 18 godina predajući pedagogiju, a od 1871. do penzionisanja, kao upravitelj. Od 1866. obnavlja izlaženje Školskog lista uređujući ga do 1903, a uz njega pokreće 1866. i prvi srpski dečji list Prijatelj srbske mladeži. Napisao je više udžbenika iz istorije i geografije, te Uputstvo za predavanje bukvara u svezi s očiglednom nastavom, Biblijsku povest Novog zaveta, Izjasnjenja svete liturđije, večernja i jutrenja, Prostrani katihizis i dr. U nedeljniku Sloga piše u 24 nastavka Crte iz prošlosti grada Sombora i okoline somborske, dragocen prilog istoriografiji grada. Istovremeno je 50 godina bio upravitelj srpskih osnovnih škola u Ugarskoj… Biran je za člana Srpske kraljevske akademije, Matice srpske, Hrvatskog književnog pedagogijskog zbora, a među osnivačima je i Srpske čitaonice u Somboru. Umro je u Somboru 8. novembra 1910. gde je i sahranjen.
 

24.11.1959.

Rešenjem Narodnog odbora opštine Sombor, osnovano je PREDUZEĆE ZA KOMUNALNU I PRIVREDNU IZGRADNJU SOMBOR, u kome je prostorno i urbanističko planiranje bilo u samom začetku i to ne samo u somborskoj opštini, nego i celoj tadanjoj Jugoslaviji. Na tim temelji se Javno komunalno preduzeće “Urbanizam”. Međutim, posredno, ono je zasnovano i na dugoj i dobroj tradiciji urbanog uređenja grada. Naime, do sada je izgled Sombora oblikovalo pet urbanističkih planova iz različitih vremena; 1771, 1783, 1872, 1964. i 1984, ali osnova njegova, njegov rustikalni Venac, o kome je veliki maestro Milan Konjović čitavu odu ispevao, u svojim osnovama leži na urbanoj ostavštini Turaka, od kojih je gotovo nimalo ostalo tragova matrijalne kulture.

25.11.1882.

Održana je velika svečanost kojom je predata na upotrebu zgrada NARODNOG POZORIŠTA, građenog od deoničarskog društva na čelu sa Semza Julijem, veleposednikom. Nastala kao klasicistička građevina, brojnim prepravkama kroz vreme, od kojih je poslednja i najdetaljnija bila 1982, zgrada će poprimiti obeležje eklektizma. Unutrašnjost kamernog stila, umetnički oslikana tavanica, 324 sedišta u parteru i balkonu, kao i u dobro estetski oblikovanim ložama, omogućava udobnost gledaocima, a prostrana i funkcionalna pokretna pozornica, vrhunske glumačke kreacije. Sve je to doprinelo da ovo zdanje bude uvedeno u registar kulturnih dobara od velikog značaja.
 

25.11.1900.

Održana je sednica Profesorskog zbora Učiteljske škole na kojoj je data saglasnost za osnivanje DRUŽINE “NATOŠEVIĆ”, koja je imala za cilj: “Da u vreme slobodno od školskog rada uzajamnim obaveštavanjem i vežbanjem razvija i unapređuje umne i fizičke sile svojih članova, upućujući ih naročito u domo i rodoljubivim mislima i osećanjima”. Međutim, imajući loše iskustvo u radu prethodne školske Družine “Venac”, Zbor je doneo odluku da poverenik, koji će u ime Zbora pratiti rad Družine, bude profesor Jovan Popović, koji će ovu dužnost obavljati sve do svog upokoja 1906. Družina je radila do početka Drugog svetskog rata kada je zabranjena, da bi se nakon rata ponovo aktivirala, ali je ubrzo zauvek prestala sa radom.
 

25.11.1907.

Somborac Ljubomir Bikar, ličnost vrlo osobene biografije koji se 1892. odselio u Rumu, pismeno traži od Srpske pravoslavne crkvene opštine da mu dozvoli da preuredi magacinske prostorije kuće dr Pere Stojakovića, kako bi u njima svojim bioskopom “Edison” prikazivao “žive slike”; novinu sa kojom su se, inače, Somborci već upoznali. On se obavezuje da stvori pristojan ambijent, koji bi kasnije ostao na raspolaganju vlasniku. Međutim, iako je Crkvena opština dala saglasnost, brzo će doći do raznih nesporazuma, ali bez obzira na sve to ostaje da je Ljubomir Bikar prvi u Somboru osposobio namenske prostorije u kojima je s proleća 1907. prikazivao filmove.