1360-1686            Sakrivena u izmaglici vekova, povesnica Sombora izranja prvi put na svetlost istoriografije 1360. godine kada se na imanju plemićke porodice Cobor, koja će na vrhuncu svoje moći davati Bodroškoj županiji velike župane, spominje naseobina Sent Mihalj. Osluškujući sa zebnjom ratne bubnjeve sa juga, Cobori su 1478. godine okončali radove na podizanju utvrđenja  koje neće odoleti velikoj osmanlijskoj sili pod čiju vlast će naseobina potpasti 1541, da bi dve godine potom u turske deftere prvi put bila upisana pod današnjim imenom Sombor. O 146 godina boravka Turaka u Somboru gotovo da i nije ostalo materijalnih tragova, sem defterskih i  literarnih putopisačkih zapisa da je  u tom vremenu izrastao u značajno trgovište, mesto ukrštaja karavanskih puteva i nahijsko središte, sa brojnim dućanima, bogomoljama, školama, hanovima i sarajima
	1687-1749 Po izgonu Turaka, Sombor je Austrijskoj carevini priključen 12. septembra 1687, dosegavši u njoj vrhunce svoje moći, ugleda i značaja. Našavši se u sastavu Potisko-pomoriške vojne krajine, Sombor postaje "vojni šanac" 1702. a za zasluge u tzv. "Varadinskom ratu" sa Turcima "vojnička varoš" 1717. Plativši 150.000 zlatnih forinti bečkom dvoru, Somborci su svoju varoš 17. februara 1749. uzdigli u status "slobodnog i kraljevskog grada".           U Privilegijalnu povelju pravoslavni i rimokatolički građani Sombora uneli su na osnovu posebnog ugovora od 1. jula 1748. godine tzv. alternativu kojom se reguliše naizmeničnost u biranju velikog suca i srazmerna zastupljenost katolika i pravoslavaca u varoškoj upravi.
	1750-1843            Elibertacijom grad je stupio na prag građanskog društva i počeo se ubrzano razvijati, postavši upravni, društveni, duhovni i kulturni centar. Godine 1786. Sombor izrasta u sedište Bačko – bodroške županije. Već 1759. Srpska pravoslavna crkvena opština otvara četvororazrednu Gramatikalnu školu i o svom trošku je izdržava; četiri godine kasnije osnovana je Latinska škola, kojom su rukovodili franjevci; otvaranjem "Norme"     1. maja 1778. Avram Mrazović udara temelje za školovanje učitelja Srba i drugih južnoslovenskih naroda na ovim prostorima, na čijim tradicijama je zasnovan današnji Učiteljski fakultet. U urbanoj fizionomiji budućeg grada nadmoćno izranjaju 1763. konture crkve Presvetog Trojstva, koju grade somborski franjevci uz postojeći konvikt iz 1743; pravoslavni vernici 1761. podižu Svetogeorgijevski hram, a potkraj veka i crkvu Svetog Jovana Preteče. Na današnjem Trgu Svetog Trojstva 1763. izgrađena je Grašalkovićeva palata, u kojoj je smeštena uprava carskih dobara koja rukovodi kolonizacijom Nemaca.
	1844-2003            Taj sveopšti napredak posebno će doći do izražaja u 19. veku. Odocnelo, na plimi prosvećenog apsolutizma, 1844. i 1845. godine u Somboru se osnivaju Mađarska i Srpska čitaonica. Osnivanjem prvih štamparija pedesetih i šezdesetih godina, grad stupa u svet Gutenbergove galaksije.U drugoj polovini XIX i u  XX veku u Somboru izlaze brojni listovi i časopisi: "Ipar", "Školski list", "Bacska",  "Bačvanin", "Sloga"... Somborsku književnu periodiku na srpskom jeziku XIX stoleća  obeležili su "Prijatelj srbske mladeži"  (1866- 1867) i znameniti list za mlade` "Golub"(1879- 1914), u kome su svoje prvence objavili brojni potonji velikani srpske književnosti (Vojislav Ilić, Jovan Dučić, Aleksa Šantić, Miloš Crnjanski i dr.). Godine  1880. dr Milan Jovanović Batut u Somboru kratko vreme izdaje časopis za zdravstveno prosvećivanje "Zdravlje". Danas njihov put nastavljaju "Somborske novine", časopis "Dometi" i savremeni elektronski mediji.  U prostoru duše i duha Sombora ukrštaju se tragovi nasleđa i savremenosti.U Somboru su ponikli Ivan Jugović, osnivač Velike škole u Beogradu, Josip Šlezinger, začetnik srpske građanske muzike,Vasilije Damjanović , pisac prve aritmetike u Srba, Nikolaj Šimić, pisac prve logike u Srba, Jovan Hadžić, pesnik i utemeljivač Matice srpske, patrijarsi Samuilo Maširević i Georgije Branković, kompozitor Petar Konjović, književnici Veljko Petrović i Janoš Herceg, slikari Juhas Arpad, Milan Konjović... U Somboru je Laza Kostić ispevao svoju najveću pokajanku "Santa Maria della Salute".  Sombor, koji je u sastav Kraljevine Srbije ušao 13. novembra 1918, danas je  sedište opštine i centar Zapadno-bačkog okruga, koji uz somborsku čine još i apatinska, kulska i odžačka opština, sa 214.000 stanovnika po popisu iz 2002. , na prostoru od 2.386 km2. Somborska opština se prostire na površini veličine 1.200 km2, sa 15 sela i 16 većih salaških naselja, i sa oko 100.000 žitelja, čija polovina živi u gradu.